จากความอ่อนไหวสูงสู่การรู้ตัวสูง: ใช้บันทึกรู้จักตัวเอง ผ่อนคลายอารมณ์ และเติมพลัง
ความอ่อนไหวสูงคืออะไร?
มันคือลักษณะบุคลิกภาพที่ค่อนข้างพบได้น้อย หรือจะเรียกว่าเป็นพรสวรรค์อันเป็นเอกลักษณ์ก็ได้
คนที่อ่อนไหวสูงมักคิดอย่างละเอียดรอบคอบ ลงลึกในรายละเอียดได้ง่าย และรับรู้อารมณ์ของผู้อื่นกับการเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศได้ไวกว่าคนทั่วไป แต่เพราะรับข้อมูลมากเกินไป จึงเหนื่อยล้าได้ง่ายเวลาอยู่กับผู้คน และต้องการเวลาอยู่คนเดียวเพื่อฟื้นฟูสมดุล
สำหรับคนที่อ่อนไหวสูง การเขียนบันทึกเป็นวิธีชาร์จพลังที่ค่อนข้างดี เพราะโลกภายในอันอุดมสมบูรณ์ของคุณ ความรู้สึกและความคิดที่มากจนยุ่งเหยิงไปบ้าง จะถูกเรียบเรียงให้ชัดเจนได้ในระหว่างเขียน ขณะเดียวกัน ก็ช่วยเตือนตัวเองให้ตั้งขอบเขตและปกป้องตัวเองเมื่อได้รับอิทธิพลจากภายนอกมากเกินไป
และเมื่อคุณย้อนกลับมาอ่าน จะพบว่าตัวคุณที่อ่อนไหวนั้น มีทั้งความสามารถในการรับรู้และการสังเกตที่ลึกซึ้ง พรสวรรค์ของคุณ พาคุณไปสู่อีกโลกหนึ่งที่คนใจไม่รู้สึกรู้สาอาจใช้ทั้งชีวิตก็ไปไม่ถึง
ต่อไปนี้คือวิธีเขียนบันทึกสี่แบบ ที่ช่วยให้คุณก้าวจาก “ความอ่อนไหวสูง” สู่ “การรู้ตัวสูง” และใช้ชีวิตได้เบาสบายขึ้น
1. ปล่อยให้อารมณ์ได้ไหลเวียน
ทุกคืนก่อนนอน เขียนเหตุการณ์ที่ทำให้อารมณ์คุณแปรปรวนในวันนี้ เช่น “วันนี้ตอนคุยกับเพื่อนร่วมงาน ฉันรู้สึกโมโหมาก เพราะ …… "
สิ่งสำคัญคือ เกิดอะไรขึ้นที่จุดประกายอารมณ์รุนแรงของคุณ?
จากนั้นถามตัวเองว่า ตอนนี้ฉันรู้สึกอย่างไร? ฉันต้องการอะไร? พักสักหน่อย หรือหาคนคุยด้วย? ถ้าพัก ทำอะไรถึงจะผ่อนคลาย?
ตัวอย่าง: ฉันรู้สึก “กังวล” ฉันต้องเบี่ยงเบนความสนใจ ฉันจะจัดที่นอน แปรงฟัน แล้วนอนดูอนิเมะสักพัก
- 📝 อ่านเพิ่มเติม: กังวลไม่หยุด? 11 สูตรเล็ก ๆ ผสานเทคนิคจิตวิทยาช่วยบรรเทา
“ปล่อยให้อารมณ์ได้ไหลเวียน” คือการให้ความรู้สึกได้ถูกมองเห็นและถูกแสดงออก จะได้ไม่อัดอั้นอยู่ในใจ จนวันหนึ่งระเบิดออกมา และทำสิ่งที่ตัวเองเสียใจภายหลัง
2. ฝึกตั้งขอบเขต และซื่อตรงกับตัวเอง
เขียนว่าวันนี้คุณได้ฝืนตัวเองทำสิ่งที่ไม่อยากทำหรือเปล่า? เช่น ตอบรับคำชวนที่จริง ๆ แล้วไม่อยากไป รับงานมากเกินไป หรือทนกับพฤติกรรมหรือคำพูดที่ทำให้คุณไม่สบายใจ
จากนั้นถามตัวเองว่า “ถ้าย้อนกลับไปได้ ฉันจะทำอย่างไร? ฉันต้องการอะไร ไม่ต้องการอะไร? ฉันจะไปถึงเป้าหมายของตัวเองได้อย่างไร?” ขณะเดียวกัน ก็เขียนพฤติกรรมที่ตัวเองรับไม่ได้ลงไปให้ชัดเจนได้ด้วย
นานเข้า คุณจะรู้ขีดจำกัดของตัวเองชัดเจนขึ้น แม้บางครั้งจะต้องประนีประนอม ก็ไม่ใช่การยอมแบบไม่รู้ตัวอีกต่อไป แต่เป็นการเลือกอย่างรู้ตัว
- 💡 เคล็ดลับเล็ก ๆ: ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดเพราะพูดว่า “ไม่” เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้น อารมณ์และความสนใจของคุณก็จะถูกใช้จนหมดได้ง่าย หรือจะตอบช้าหน่อย ให้เวลาตัวเองตั้งหลัก แทนที่จะตอบรับหรือปฏิเสธทันทีก็ได้
3. เก็บความสุขเล็ก ๆ เพื่อเติมพลัง
ทุกวันบันทึกเรื่องที่ทำให้คุณรู้สึกได้รับการเยียวยา สวยงาม หรือน่ารักสักสองสามเรื่อง จะเล็กแค่ไหนก็ได้ เช่น:
“ช่วงนี้นอนเร็วขึ้น สัมผัสนุ่ม ๆ ของผ้าห่มทำให้รู้สึกมีความสุขมาก”
“วันนี้ระหว่างทางกลับบ้าน เจอเห็ดดอกใหญ่มาก ข้างใต้มีหอยทากตัวหนึ่งหลบฝนอยู่ เหมือนฉากในนิทานเลย น่ารักจัง!”
ทั้งหมดนี้คือของขวัญเล็ก ๆ จากฟ้า คนที่อ่อนไหวสูงมักจับ “ความสุขเล็ก ๆ” ได้ง่ายกว่าเสมอ การจดการสังเกตอันละเอียดอ่อนเหล่านี้ไว้ในบันทึก จะเปลี่ยนชีวิตประจำวันให้เป็นโลกที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความงาม
- 📝 อ่านเพิ่มเติม: เขียนบันทึกขอบคุณอย่างไร? มอบช่วงหยุดพักอันอ่อนโยนให้ตัวเอง เพิ่มความสุขและความยืดหยุ่นทางใจ
4. หันสปอตไลต์กลับด้าน สร้างคลังความมั่นใจ
คนที่อ่อนไหวสูงมักใส่ใจรายละเอียดโดยธรรมชาติ รับรู้ข้อบกพร่องเล็ก ๆ หรือความไม่พอใจของคนอื่นได้เสมอ แต่กลับมักมองข้ามความงามโดยรวมและสิ่งที่ตัวเองทุ่มเท
บันทึกช่วยให้คุณ “หันสปอตไลต์กลับด้าน” โฟกัสบันทึกช่วงเวลาที่ทำได้ดี และค่อย ๆ ปรับสมดุลการรับรู้ สร้างนิสัยเขียน Done List หรือเรื่องที่ทำให้คุณภูมิใจ เช่น:
“วันนี้ทำสิ่งที่ต้องทำเสร็จหมดแล้ว ชนะโรคผัดวันประกันพรุ่งได้!”
“ช่วงนี้ไม่ได้กินตามอารมณ์มานานแล้ว เก่งมาก!”
“วันนี้ตั้งใจฟังเรื่องในใจของเพื่อน และให้กำลังใจเธอเต็มที่”
- 💡 เคล็ดลับเล็ก ๆ: เมื่อรู้สึกท้อ ลองพลิกดูสมุดบันทึก คุณจะพบว่าที่แท้ตัวเองเป็นคนดีขนาดนี้ มองเห็นข้อดีและความพยายามของตัวเอง แล้วค่อย ๆ สร้างการรับรู้เชิงบวก
สำหรับคนที่อ่อนไหวสูง การรับรู้ของคุณอุดมสมบูรณ์ ความคิดละเอียดอ่อน แต่ข้อมูลและอารมณ์ที่มากเกินไปก็ทำให้คุณรับไม่ไหวได้ง่าย
การเขียนบันทึกไม่ใช่แค่การบันทึกและระบาย แต่ยังเป็นวิธีที่ดีในการพูดคุย รับฟัง และเยียวยาตัวเอง
ผ่านแบบฝึกการรู้จักตัวเองที่แนะนำไปข้างต้น คุณสามารถหันการรับรู้อันเฉียบคมเข้าสู่ภายใน เรียนรู้ที่จะเข้าใจตัวเอง ผ่อนคลายอารมณ์ เติมพลัง ให้ชีวิตเบาสบายและเป็นอิสระมากขึ้น จาก “ความอ่อนไหวสูง” กลายเป็น “การรู้ตัวสูง” จากการรับรู้โลกภายนอก กลายเป็นการรับรู้ตัวเอง
